Epitafio

Primeiro foi un agosto do 2010, agora será un mes calquera de 2012. Entendo moi ben, nunca os chascos foron vos de superar, e inda por enriba se veñen todos xuntos. Quizais ainda que parezca que non, o entendo tanto coma ti, incluso máis, non é fácil chegar e pasar de sentirse querido a non ter a ninguén. Dende pequeno tiven a "sorte" de medrar entre as maiores inxustizas que xamais podades crer. 


Seguramente nunca leeras isto, e quizais eu tampouco o volva a facer, pero cando un cae tantas e tantas veces, ten os xeonllos tan planos que xa non se é capaz de volver a levantarse máis.


Adeus J.

...

Nunca antes espertara tan desperto e a vez tan adurmichado. Nada máis espertar, aqueles paxariños, negros de corpo, axudabanme a levantarme. Todo era o mesmo, levantarse, tomar unha sopiña de fai días, e volver a traballar, chovese, nevase ou fixera sol. E o bo disto, e que eu non me cansaba do que eu tiña, da miña vida enxebre, pero digna, ainda que moitos pensasen que era un don nadie, podian ter razón, pero o unico que me alegraba ao chegar a miña cama, era saber que se finaba esa noite, ia ser na miña terra, na miña casa cheas de humidades e de humildade.

Retraso ao sono

De pequeno choraba nada máis escoitar pechar a porta da cuadra, e ainda que pasen os anos por él, todavía cando escoita ese ir e vir de sons fráxiles para calquera oido, sinte un pequeno escalofrio no seu interior. E todo isto a que ven?


O seu avó morrera fai apenas un ano. Moitos deronlle o pésame, e incluso quixeron chorar para sentirse ben ao seu carón, pero eles, os que viñeron para "intentar facerlle a vida feliz", non sabían que non se fora tan só o seu avó, fórase o seu pai. Sí, escoitades ben, el o criou mentres os seus país traballaban para poder mantelo, ninguén sabía o que de verdade sentía no seu interior. 


Logo de moito tempo, sempre que se pousaba nun pequeño pelouro ao carón do mar, todo lle recordaba a él, quizais pola soidade que sentía sempre que estaba alí, as gaivotas xa non só eran aves, para él eran compañia fugaz e necesaria.


Esa soidade como, cando antes de darlle sepultura, aquela porta do cimiteria, transmitia aquel fráxil ruido, e todo este sufrimento para que? Total el acabará igualmente, naquel lugar, entre bloques e cemento, de novo só, ca súa soidade.

Maravilla, ti natureza.

Logo de escoitar asubiar o vento, entro os carballos da fraga do meu pobo, dígovos,que veñades a él, que choredes neles, que vos refresquedes a carón deles. Vide as nosas praias, non só polo verán, a beleza autentica está no inverno.


Sen ningunha dúbida, as tardes de inverno na praia, son todo o que podería pedir na miña vida, pero dá a casualidade que xa o teño, na miña terra. Son aficionado a natureza, porque sí, porque dela vimos, e dela morremos. Solo quero decirvos, que nunca é tarde para descubrir o que tendes na vosa terra, na vosa cultura. Non só Galiza é monumentos, nin gastronomía, o esencial de Galiza, dende sempre foi a súa maravillosa natureza, o seu piar dos paxaros nos días intensos de choiva entre as árbores, o romper das ondas da mar, no seu porto, como o é a praia, e como non, cando remata de chover, e a terra desprende un aroma único, de beleza natural, de amor cara ti.

Almorzo ao despertar.

Cheiraba á néboa, se é que se pode ulir. Noite, un vento forte do nordeste e quiñentos corenta e catro quilometros da miña casa. Choraba, no máis fondo do seu corazón, choraba, sabía que non podería volver até a súa casa, senón fora por unha milagre, que até agora non viu.


Recordaba aos seus fillos, os cales non ía ver  nunca máis, e eles a el tampouco. Foi un ir e non vir, tiña que facelo, as cousas non estaban para quedar na casa a mirar para as moscas. A súa muller dicialle que buscase traballo, arre demo, foi encontralo e acabar no fondo do mar, e agora penso, non sería mellor despertarse deste pesadelo e volver a intentar buscar traballo?


Non, non era un sono, era a súa propia historia, a historia do seu fin, da súa morte. A pena, é que os seus fillos tiñan 1 e 2 anos. Nunca se acordaran de min.

Pequeno manifesto a prol da minha cultura.

Dende pequenos, todos son trabas, asegurovos que se tivera con 3 anos capacidade de dicisión propia, querería falar en Galego, o idioma da patria, o idioma de Castelao, de Rosalia, de Cunqueiro, eles decidiron expresar todo o que sentían no idioma propio da terra, e non no que, por moitos anos, intentaron impoñernolo. Dende que eles comezaron a escribir até hoxe en día, non cambiaron moitas cousas. Parece que estamos contentos perdendo a nosa cultura, a nosa vida, a nosa forma de ser, a nosa lingua. Pensade durante un minuto, senón falásemos outra lingua, estariamos onde estamos hoxe? Os celtas serían a nosa descendía? Quizais nin sequera este sentimento que agora añoro da sociedade galega, nunca existiria, estariamos en contra dos " nacionalimos", cando sabedes que ao fin e o cabo España, está dividida en diferentes nacións. 


Leendo os antigos e tan actuais libros de Castelao, Casares e Cunqueiro, doume de conta, que isto non rematou, que se algo é típico dos galegos, é que nunca nos rendimos, que loitaremos polo noso idioma, pola nosa cultura até que esteamos debaixo dun montón de terra. Ao mellor politicamente falando, algo ten que cambiar no seo dun partido nacionalista para que todo vaia ben, para que Galiza esté onde se merece.


Solo vos digo unha cousa, estudiaredes todos os libros que non poderedes imaxinar, pero nunca chegaredes a saber tanto da vosa propia lingua, como o facedes a utilizala día a día.


Espero que Castelao e demáis camaradas estean felices de saber que o seu espiritu Galeguista non esbaneceu, é máis, está, como dita época, en "Rexurdimento".


Non perdades a fala, senón xa non seredes ninguén.

ESCOITA(me)

Sabías que o insolente nunca che ía dicir o que tiñas que facer, sabías que a inmortalidade non era real, sabías que por moitas veces que dixera que non, ti, ías dicir que sí, ias chorar e se cadra, algunha vez poderías sonrir, pero claro ti non naciches aprendido, ti non eras quen de saber nada ata que cho dixeran.


Sabías que sí, que a terra xiraba sobre si mesma, sabías que as augas caian do ceo, e non da terra. Sabías que tan de protno, iaste por sonrroxado. Viches mares, moi bravos, viches rias, demasiado calmas. Tamén viches que nas illas a vida emerxe por sí soa, viches nacer gaivotas, pero tamén viches morrer ao teu mellor amigo, e ti que ías facer senón sabía o que facer non?


Verás que os teus fillos non poderan respirar, non poderan beber a auga que ti bebes, e todo porque vós, non sabedes coidar do que tedes, pero claro como vamos morrer antes. Sabías que ao chorar a xente íache falar, pero non te deches de conta que o mar quitache o que é teu, e quizais nunca cho devolve, atreviches a domalo, pero nunca fuches capaz, e sobre todo, sabía que podías caer unha e outra vez, pero non sabías, que se o fas é para volver a levantarte unha e outra vez.