^^

No volverás a ver
la mirada triste
del chico que observaba el infinito

..................

- Si???

- Pois si

- Elo por que si agora

- E por que non?

- Sabelo, ademais é o dia, e punto

- Bueno lo

Onte pasei durante a tarde unhas 4 horas sentado, mirando cara o infinito, mirando cara o máis lonxano que tiña en fronte. De esquerdas, as illas de Ons, de dereitas, Salvora, e entre elas vin todo o que ninguen pode ver xamais se non se concentra, vin o mundo real, vin a xente que so vive do mar, arrisgando as súas vidas, por catro caizas de peixes, vin subir ata o máis alto a marea, e vina baixar ata ver a delgadez do mar. Fixose de noite, e volvin a postrarme naquel mirador, anteriormente, sentinme nunhas rocas, contemplando de máis de cerca o que via,via algo...pero xogou a hora punta, volvin o meu lugar de relaxación, persoas contemplaban o que eu miraban o que eu miraba, sen comprender o que significaba para min. Ao anoitecer, vin a beleza da natureza, sentiame en plena relaxación, pero de repente, uns ruídos facian avisar a súa chegada, era ELA, sentouse o meu carón mirando de noite as diferetes luces que se vian no mar, abreu unha bolsa, colleu duas culleres, doume un a min, sacou unha tarrina de xeado, e puxemonos a comer, e de súpeto saliron as palabras :

-É BONITO
- MOI BONITO
-TI QUE ERES?
-EU NON SON NADIE
- ES A MIÑA ESTRELA
- ...
- DANI, PARA SEMPRE DANI, PARA SEMPRE


E o dia rematou, vendoa pechar os ollos cas ultimas luces da madrugada, e vendollos abrir co primeiro solpor do día. Mentres aquelas palabras facian meia no meu corazón.


PARA SEMPRE (L)

A VIDA SECRETA DAS PALABRAS

—Porque si decidiéramos irnos a algún lugar juntos me da miedo que un día… hoy no quizás… quizás… quizás mañana tampoco… pero un día de repente puede que empiece a llorar y llorar y llore tanto que nada ni nadie pueda pararme y que las lagrimas llenen la habitación y que me falte el aire y que te arrastre conmigo y que nos ahoguemos los dos.

—Aprenderé a nadar Hannah.

A LIBRETA DAS PALABRAS ( I I I )

É boa hora para escribir, son as 22.50 do domingo, e o certo e que acabo de vir de pasar un rato xenial, e sabedes pro que? por que eles fanno xenial. Cantas veces lle fallei, cantas veces dixen que si cando era que non e cantas veces eles seguironme tratando igual...joder as cousas o mellor cambiarian se a xente coma min fora moito mais liberal, si fora moito mais sensata.

Pero o certo é que son boa xente, amellor que coñezo, e pode ser que dentro duns anos nos separemos, uns comenzaran a traballar, outros estudiaran fora, e outros o mellor casaranse e non os volveremos a ver, pero tou moi seguro que nunha tarde, encontraremonos todos no mesmo sitio de sempre, recordando os vellos tempos e decindo, joder polly que parvo fuches.

Son as 22.54, e acabei, tiña moi claro que decir, pero algun dai seguirei contando.

A LIBRETA DAS PALABRAS ( I I )

- No tengas miedo " le susurré"

- Somos como una sola persona

-De pronto me abrumó la realidad de mis palabras

- Ese momentos era tan perfecto, tanautentico. No dejaba lugar a dudas

- Me rodeó con los brazos me estrechó contra ella y hasta la última de mis terminaciones enrviosas cobró vida propia.

- Para siempre " concluyo"...para siempre

A LIBRETA DAS PALABRAS ( I )

A verdade e que a ignoracia no mundo prevalece sobre a intelixencia. No fondo de cada ser humano, encontramos o que ninguen quere ver, a verdade que máis o apena e que máis o leva a derrumbarse.

Pero de súpeto saben que, ainda por sentirme mal, pouco a pouco vanse levantando grazas os apoios dos seus seres queridos, eses que na vida son tan esenciales para chegar a felicidade.

Nembargantes, moita xente non ten esa xente o seu carón, non ten o pracer que se sinte cando alguén dache unha aperta ou tan só cando alguén che di "quérote". Já, pero eu riome da prepotencia que hai no mundo, riome das causas qeu fan sentirse a moita xente inútil, riome da xente que sobreexplota a outra por meras cuestións económicas, e riome por que non quero chorar, por que alguén algun dia contemplarase diante miña, e dirame de verdade " oxalá existiran persoa coma ti no mundo", pero non, non vai ser así, hai un 0.1 de posibilidades de encontrar a verdadeira felicidad, e un 99.9 de non encontrala xamais, pero as veces ese 0.1 pode ser máis grande co 99,9.

E despertareime outro días máis cun vacio existencial, co non saber que lugar ocupas nun mundo cruel, de dereitas extremas, e onde os menos necesitados gastamos ata máis non poder, ( causa da crise) e nas que as persoas que ti creias que serian as tuas compañeiras toda a tua vida, non son máis que reflexos nun charco, nunha tarde de choiva. [...]