[...]

Creo que te entiendo
¿Esto es lo que opinas?
¿Sabes lo que siento?
¿En tu pensamiento?
¿Crees en las promesas?
Son solo palabras

REFLEXIÓNS NO ATARDECER ( II ) / CONTINUACIÓN

[...] Certo. Pero a oscuridade o mesmo tempo falache, falache como es ti frente a algo que non coñeces, diche como es ti cando estas ti solo, cando ninguén che rodea, cando estas ti e a escuridade. Certo. Pero parece mentira que a metafisica none xplicase por que a escuridade é oscura, pero si se ve, na escuridade encendes un misto e ves todo o seu alrededor. Certo. Pero máis certo é que se cheras na oscuridade e cae esa bagoa, XAMAIS a encontrarás. Certo é. Pero o mundo non xira por que sí, xira para darlle sentido as vidas, para incrementar a desilusión dos ricos o non gañar e para aumentar a ilusión os pobres que encontraron un cacho de pan no vertedoiro. Moitas xente morrerá mentres escribo isto, mentres eu gozo de privilexios tan inecesarios como un despertador electronico, ou unha televisión. Certo. A felicidade non son os bens materiais, nin sequera, os bens esperituais, máis ben, son os bens persoais, os bens que un ten na súa cabeza mentres pensa, metres un vé as gotas de choiva caer e desfacer o enorme manto de tranquilidade que abonda no mar, e metres unha bandada de paxariños cruzan o rio para refuxiarse no seu fogar, mentres uns pescadores volven a terra a xunta súa familia, e mentres que eu pudrome nunha roca, onde a auga me molla por fora e por dentro... Certo. [...]

1º PARTE/ REFLEXIÓN NO ATARDECER

Ninguén xamais, foi capaz de expresar todo o que lle ocurreu na vida. Así é. Ninguén, puide decir todo o que pensaba nun segundo, nin ninguén puido decirlle o cariño que sentia a todos os seus seres queridos. Pode ser que dentro duns anos non me lembro do que escribo asi por que si, seguramente mañan xa non me acorde, e posiblemente as cousas mañan o despertarme as vexa doutra maneira distinta. O certo é que escribo por ratos, nos ratos nos que a soidade enche a miña habitación e nos momentos nos que necesito máis que nunca unha campañia o meu carón.

O certo e que grazas as persoas que están ahi sempre ( meus amigos) vas aliviandote pouco a pouco, pero tamén é certo que nunca encontras o teu destino senón buscas unha alternativa diferente.

De verdade, intenteino, pero vinme abaixo, e houbo días nos que ia para o meu rincón, onde o sol ponse e onde as gaivotas reflexanse na auga cristalina e azul, e ali pensaba sobre que tiña que facer, pero que o final non fas.Certo. Certo tamén que a choiva molla. Certo. Pero tamén é moi certo que a escuridade non fala.Certo. [...]